Nieuws en blogs

Ik dacht dat dankbaarheid ging over het tellen van zegeningen. Tot ik ontdekte dat ik ook ‘dankjewel’ kan zeggen tegen wat ongemakkelijk voelt. Over leren luisteren naar wat zich aandient! 

Heel eerlijk. Ik voelde een beetje weerstand tegen het schrijven van dit artikel over het thema van deze maand. Weerstand is op zich ook een mooi thema trouwens, daar zou ik zo een boek over kunnen schrijven. Misschien voel ik zelfs meer weerstand tegen het thema zelf. Wat op zich wel grappig is, want ik heb het thema zelf bedacht ;-).

Iedere maand kiezen we een thema bij Helder Yoga. Thema’s als heel zijn, loslaten, vertragen. Altijd onderwerpen die op de een of andere manier raken aan waar ik zelf middenin zit, of waarvan ik voel dat ze in mijn leven een rol mogen spelen. En nu dus: dankbaarheid.

Ik moet bekennen dat ik niet zo goed weet hoe dankbaarheid voelt. Zo, dat is eruit.

Dankbaarheid komt in yogalessen natuurlijk regelmatig voorbij. Dan krijg je de vraag: waar ben je dankbaar voor? En dan kan ik een heel lijstje maken. Ik weet rationeel heel goed dat ik een bevoorrecht leven leid, dat ik dingen doe waar ik van hou, dat ik gezond ben, dat ik mensen om me heen heb die ik liefheb. Maar verder dan dat lijstje komt het vaak niet. Ik voel het niet echt.

Totdat ik me realiseerde dat ik het misschien op de verkeerde plek zocht. Dankbaarheid is niet alleen voorbehouden aan de mooie, makkelijke momenten. Het kan ook schuilen in het ongemakkelijke. In de dingen die op het eerste gezicht niet fijn zijn, maar die je iets leren, iets laten zien of je een andere kant opsturen.

Toen ik jaren geleden overspannen raakte in mijn vorige werkleven, voelde dat als falen. Mijn hoofd wilde door, mijn lichaam ook, want stoppen kende ik niet. Toch was dat moment een kantelpunt. Achteraf kan ik daar met oprechte dankbaarheid op terugkijken. Die periode dwong me om stil te staan, om te luisteren, om andere keuzes te maken. Zonder dat hoofdstuk was ik hier niet geweest.

En ook nu merk ik het in kleine dingen. Als er een emotie opkomt die ik liever niet voel, zeg ik in gedachten: dank je wel. Dank je wel dat je er bent, dat je me iets probeert te vertellen. Niet omdat het prettig is, maar omdat het echt is.

Dankbaarheid gaat voor mij steeds minder over tellen wat goed is, en steeds meer over verwelkomen wat zich aandient. Niet vanuit controle, maar vanuit nieuwsgierigheid. Wat komt dit me brengen? Wat wil dit laten zien?

Rumi schreef het al zo mooi in De Herberg:

Mens-zijn is een herberg. Elke ochtend verschijnt er een nieuwe gast.
Een vreugde, een depressie, een gemenerik, een flits van inzicht komt als een onverwachte bezoeker.
Verwelkom ze allemaal en onthaal ze gastvrij. Zelfs als het een hoop zorgen zijn die op gewelddadige wijze al het meubilair in je huis slopen.
Behandel dan nog steeds elke gast met respect. Hij ruimt misschien wel bij je op voor een nieuwe verrukking.
De sombere gedachte, de schaamte, het venijn, ontmoet ze met een glimlach bij de deur en vraag of ze binnen willen komen.
Wees dankbaar voor wie er komt, want ieder van hen is gestuurd als een gids uit het onbekende.

Misschien is dat wat dankbaarheid werkelijk is? Niet het optellen van geluk, maar het toelaten van alles wat het leven brengt.
Nieuwsgierig, open, bereid om te luisteren.