Nieuws en blogs

Afgelopen week zat ik in de metro richting Den Haag. Naast mij zat een man op leeftijd, met verlangen kijkend naar de tweezitsbank voor mij. Op één stoel zat al iemand, ook een man op leeftijd, met naast zich een grote tas die de andere plek bezet hield. Op een gegeven moment zag ik hoe de man naast mij al zijn moed verzamelde en vroeg of hij naast de man mocht komen zitten. 'Waarom wil je dat?' kreeg hij als reactie. De man antwoordde: 'Omdat ik misselijk word als ik achteruit rijd'. 

Er ontstond direct begrip. De tas werd van de stoel gehaald en even later zaten de twee mannen naast elkaar, in gesprek. Als aanschouwer vond ik het heel sterk om te zien dat de man naast mij de moed verzamelde en de stap nam om het te vragen. Je kunt namelijk ook afgewezen worden, en ook al ligt dat niet altijd binnen jouw invloed, het is wel vervelend. 

Deze simpele actie zette mij aan het denken over moed. Wanneer was de laatste keer dat ik iets overwon? Een angst, iets waar ik al lang tegenaan hik? Afscheid nemen van iets of iemand, of juist iets nieuws verwelkomen in het leven? Iets waar moed voor nodig is. Het leven kan soms namelijk nogal eng zijn, er kunnen veel 'wat als' situaties door je hoofd spoken. Maar zonder angst, bestaat moed eigenlijk niet.

Moed huist ergens in ons hart en hoofd als een geheime kracht. Het kan alleen in bepaalde situaties ook ineens wegzakken, zoals het spreekwoord 'de moed zakt in je schoenen'. Om de kracht te (her)vinden, om te doen wat je moet of wilt doen, daarvoor moet je in jezelf geloven. En dat is grappig, we hebben ooit zonder moeite geloofd in de kerstman of de tandenfee, maar in onszelf geloven voelt soms van een heel ander niveau.

Er zijn veel momenten in het leven die je, op dat moment of achteraf, als moedig kunt bestempelen. Een baan opzeggen waarin je niet gelukkig bent om de wereld rond te reizen. Een relatie beëindigen die niet meer goed voelt. Maar ook de minder voor de hand liggende keuzes vragen moed: juist níet voor jezelf kiezen omdat iemand anders je nodig heeft, of tijdelijk een stapje terug doen in je leven.

In de studio zie ik veel moedige mensen. Dat is ook waarom ik dit thema deze maand aandacht wilde geven. Steeds weer hoor ik verhalen van deelnemers die momenteel veel meemaken of hebben meegemaakt, en toch de moed vinden om naar de studio te komen. Om hun mat uit te rollen en de confrontatie aan te gaan met zichzelf en met wat er speelt in hun leven.

Ik hoop dat wij, als docenten, daar iets in mogen betekenen. Dat we in iedere les een beetje kunnen bijdragen aan het vertrouwen in zichzelf. Dat we mensen kunnen helpen de moed te blijven vinden om op te dagen voor zichzelf en voor wat belangrijk is. Voor de grote dingen, én voor de kleine.

Met liefde,
Naomi