Lieve lezer,
Toen ik over het thema voor de komende nieuwsbrief dacht, was het zo’n grauwe dag waarop je het liefst met een dekentje op de bank kruipt. Zo’n dag waarop je wéét dat de lente eraan komt, maar er nog geen zonnestraaltje te bekennen is. Ik vroeg me af wat er nodig is om in zo’n moment geduld te hebben, wachtende op de warmere en vrolijkere dagen. Om niet te forceren dat het anders moet voelen dan het doet. Het recept hiervoor bleek simpelweg vertrouwen. De natuur doet dit namelijk vanzelf. Zonder haast en zonder twijfel. Er is een vanzelfsprekend vertrouwen dat alles groeit zoals het mag groeien, zonder dat vooraf duidelijk is hoe dat eruit zal zien. Ik vind dit zo'n wijze les van de natuur!
Als mens krijgen we ons leven in de schoot geworpen, zonder gebruiksaanwijzing, zonder tijdslijn, zonder chatbox waar we even kunnen vragen of we het 'goed' doen. Het leven ontvouwt zich, deels buiten onze invloed om. Het begint al bij de situatie waarin je geboren wordt, iets wat, zoals je om je heen kunt zien, niet voor iedereen hetzelfde is en ook te maken heeft met een stukje geluk. Gaandeweg worden er keuzes voor je gemaakt, totdat je op een pad terecht komt waar je zelf richting kunt geven. En op dat pad maak je keuzes, vaak zonder zeker te weten waar ze je brengen, maar met het vertrouwen van binnenuit dat het goed gaat komen.
Dus op je pad is vertrouwen belangrijk. Vertrouwen in het feit dat je niet precies weet wat er komen gaat, waar je leven naartoe gaat, maar dat het goed zal komen. Vertrouwen in het feit dat je niet overal controle over hebt, waardoor je het beter los kan laten en even z'n gang kunt laten gaan.
Vertrouwen gaat niet alleen over jezelf. Het gaat ook over elkaar. Over het blijven zien van de intentie dat we het, in de kern, goed proberen te doen met z’n allen. Dat we elkaar blijven opzoeken, juist wanneer het makkelijker voelt om afstand te nemen.
En misschien zit vertrouwen ook wel in iets heel concreets en dichtbij: je eigen yoga-practice. De plek waar je telkens naar terug kunt keren. Waar je vanuit vertrouwen niet hoeft te weten, maar alleen hoeft te ervaren. Waar je lichaam en adem je precies geven wat je op dat moment nodig hebt.
En terwijl ik deze column afrond, kijk ik naar buiten. De lucht is strakblauw en de zon schijnt vrolijk. Het vertrouwen mag er zijn.
Met liefde,
Naomi