Nieuws en blogs

Even stretchen met Eva

Misschien ga je elke week trouw naar dezelfde docent of laat je je steeds verrassen. Hoe dan ook, dit is de plek waar je onze docenten nog iets beter kunt leren kennen. Maak deze keer kennis met onze docent Eva, die haar roots in de circuswereld heeft liggen, met ons deelt hoe zij over de ware vervulling van het leven denkt (spoiler: deze komt niet van buitenaf) en wat haar grootste oefening is.

Hi Eva! Fijn dat we met je mee mogen stretchen tijdens deze sessie. Kun je ons iets vertellen over jouw eerste kennismaking met yoga? Wat bracht je destijds op de mat?
Bewegen heeft me altijd geholpen om uit mijn hoofd te komen en in het moment te zijn. Ik voelde destijds een enorm verlangen om te bewegen op een dagelijkse basis en de plek waar ik dat vond was op de yoga mat. 

Je zegt dat yoga voor jou niet draait om het aanleren van nieuwe skills, maar juist om het loslaten van wat we niet meer nodig hebben. Kun je uitleggen wat je daarmee bedoelt?
Mensen hebben vaak het idee dat ze iets nodig hebben van buitenaf om zich gelukkig en compleet te voelen; een relatie, spullen, kennis, skills, enzovoort. Dit geeft echter nooit blijvend geluk. Dat wat wij werkelijk zijn is helemaal compleet, is één, puur (onpersoonlijk) Bewustzijn. Maar we denken dat we een persoon, een individu zijn met allerlei voorkeuren, afkeer en angsten. Omdat we denken dat we een persoon zijn moeten we onze verlangens najagen en onze afkeer en angsten vermijden. Je kunt het vergelijken met een lamp met lampenkappen eromheen. Wie we werkelijk zijn is de lamp, maar het licht van de lamp schijnt niet helder door al die verschillende kappen die om de lamp heen zitten. Hoe meer kappen we weghalen, hoe helderder het licht schijnt.
Yoga is een weg om het gekende te onderzoeken (de lampenkappen); het eigen lichaam, de adem, de geest, de emoties en het eigen chemisch systeem, om bij het ongekende uit te komen (het licht). Uiteindelijk komt de realisatie dat je niet de springerige gedachten bent en niet het veranderlijke lichaam, maar de stille Waarnemer van deze tijdelijke verschijningen.
Langzaam en geleidelijk aan kunnen identificaties met het denken losgelaten worden. En als je je identiteit niet meer ophangt aan hoe je er uit ziet en wat je hebt en kunt, dan geeft dat rust, vrede, geluk en verbondenheid. 

Welke vormen van spanning of patronen kom je bij jezelf tegen? En zie je dit ook terug bij je leerlingen tijdens de lessen?
Ik denk dat elke vorm van mentale spanning (de identificatie met het verstand) zich vastzet in het fysieke systeem en dat het lichaam een soort fort wordt waarmee we onszelf verdedigen tegen de buitenwereld. Ik denk dat veel mensen hierdoor uiteindelijk spanningsklachten ontwikkelen. Probeer maar eens een paar keer per dag bewust waar te nemen of de lichaamsspanning die je op dat moment voelt past bij dat huidige moment. Meestal is er meer spanning dan nodig. Dat komt doordat mensen in hun denken verdwijnen. 
Mijn dagelijkse yogabeoefening is loskoppellen en ontspannen. Soms gaat dat makkelijker dan anders. En dat begint allemaal bij het leren waarnemen. Leren waarnemen start op de mat maar daar stopt het niet. Als de beoefening op de mat niet doorwerkt in het dagelijks leven, heb je er denk niet meer aan dan even lekker en gezond bewegen. 

Je komt van een circus achtergrond. Wat heb je daarvan meegenomen naar de yogamat? En ik kan me zo voorstellen dat het ook maakt dat je graag experimenteert op de mat, klopt dat?
Misschien een beetje een open deur, maar ik sta graag op mijn handen en inversions doceer ik dus ook graag. Met acrobatiek heb ik geleerd de ander te vertrouwen, mee te kunnen bewegen met de ander en ben ik comfortabel met het aanraken van mensen, bijvoorbeeld bij het doen van adjustments.
Ik kwam er echter achter dat ik acrobatiek beoefenen leuk vond als de trucjes goed gingen, en minder leuk als de trucjes minder goed gingen. Wat anderen daarover zeiden had ook invloed op hoe ik me erover voelde. Ik identificeerde me met wat ik wel of niet kon en dat bepaalde mijn gemoed. Dit maakte dat ik er juist niet meer met zo veel plezier naartoe ging. Bij yoga ben ik deze identificaties gaan onderzoeken en is de identificatie met wat ik kan een heel stuk minder en dat voelt een heel stuk vrijer. 
Het gaat met lesgeven niet alleen om wat je zelf allemaal aan trucjes kunt, maar vooral om hoe je het over brengt, ook bij het circus. Ik heb gemerkt in de jaren dat ik lesgeef (ook alweer 15 jaar ofzo) dat ik de verbinding met mensen en de veiligheid erg belangrijk vind. Tijdens het lesgeven bij het circus lag voor mij de focus op hoe ik kon aansluiten bij de doelgroep en hoe we samen met plezier konden bewegen. En dat is nu met yoga nog steeds zo. 
Toen ik startte als yogadocent wilde ik graag vernieuwende en spannende lessen maken. Met de jaren ben ik steeds meer aan het versimpelen in de lessen. Want het gaat me dus niet meer om de uiterlijke vorm, het trucje of kunstje. (Al weet ik wel dat mensen dat ook leuk vinden, hoor.) Maar zoals ik eerder al zei, het is zelfonderzoek, bewustwording van lichaam en geest. Ik geef mensen op de mat graag de ruimte en tijd om naar binnen te keren en op onderzoek uit te gaan. 

Wat heeft de beoefening van yoga jou persoonlijk gebracht, na jaren beoefening?
Ontspanning, loslaten, acceptatie, liefde.

Zijn er bepaalde houdingen, oefeningen of thema’s waar je zelf steeds weer naar terugkeert?
Mijn eigen beoefening bestaat uit simpele beweging, adembewustzijn en meditatie. Steeds opnieuw om van binnenuit te leren voelen, te ontspannen, bewust te worden en los te laten. 
Naast de mat is mijn dagelijks leven in een gezin met twee kinderen de grootste oefening!

Wat hoop je dat mensen meenemen uit jouw lessen, ook buiten de studio?
Dat ze kunnen ontspannen. 

En als laatste: wat is jouw all-time favoriete yogahouding? 
Cat/Cow en straddle. En natuurlijk meditatie.